Vluchtelingencrisis: we are human

Ik heb me lang stil gehouden in de discussie omtrent de vluchtelingencrisis. Nu, na het lezen van de in mijn ogen verschrikkelijke facebook-reacties op het nieuws dat mijn stad Tilburg heeft besloten om 400 vluchtelingen tijdelijk onderdak te bieden, kan en wil ik niet langer meer zwijgen.

Het nieuws en de politieke debatten zijn gevuld met woorden die gaan over de stroom mensen die zich verplaatst vanuit Noord-Afrika en het Midden-Oosten richting Europa. Mensen waarnaar wordt verwezen als ‘vluchteling’, ‘migrant’, ‘gelukszoeker’, ‘refugees’. Wie er waar dan ook iets over zegt, elk bericht wordt haarscherp beoordeeld. En veroordeeld.

Ik heb het nooit begrepen. De wij-zij verhoudingen die de mens aan het menszijn toeschrijft. Als kind al vond ik de vraag “waar kom jij vandaan” zo bizar. Hoe bedoel je, ik kom uit Brabant, gewoon uit Nederland. Direct daarop volgend kreeg ik dikwijls de reactie “ja maar je ziet er anders uit. Je hebt een kleurtje. Niet zoals ons”. Ons? En ik hoor daar dus niet bij? Mijn grootouders geboren als Indo in Nederlands-Indië. En ik, geboren in Oosterhout, een kleine stad in Brabant, behoor niet tot ‘ons’? Wat is dan dat ‘ons’ precies, de Nederlanders of de mens? Maakt het verschil in afkomst ook verschil in je bestaan?

Ik heb hard gestudeerd, gewerkt als docent Maatschappijleer in het voortgezet onderwijs, totdat mijn lichaam andere plannen kreeg. Van een prima salaris, pak ‘m beet rond de €2500,- p/m (als starter op de arbeidsmarkt, niets te klagen) naar het proberen rond te komen van zoals mijn laatste afschrift aangaf €905,- p/m in de WIA. Van koophuis-plannen naar met moeite een huurhuis waarvoor tien jaar inschrijvingstijd voor nodig was. Iedere maand hoest ik €90,- p/m zelf op voor medicatie omdat de zorgverzekering geen vergoeding geeft. Bepaalde hulpmiddelen zoals bijvoorbeeld een rolstoel voor op de bovenverdieping die heb ik zelf moeten bekostigen omdat ik al een electrische rolstoel van de overheid had gekregen. Ik rij al maanden op de velgen van deze rolstoel, simpelweg omdat ik geen geld heb voor nieuwe banden. Van iedere zomer een vakantie en ieder weekend in de schouwburg naar een vakantieloos bestaan sinds 2008. Van iedere week dineren in luxe restaurants naar twee weken voor het einde van de maand moeten leven op slechts gekookte rijst en gekookte sperziebonen.

Ik vertel niet graag dat mijn eigen (financiële) bestaan zwaar is. Nu schets ik dan toch mijn situatie want lieve mensen: hoe hard ik ook moet knokken in onze maatschappij, hoe zwaar mijn financiële bestaan ook zal zijn, hoe beter het beleid in Nederland ook zou moeten, ik zal altijd andere mensen blijven helpen. Of ze nu uit Brabant komen of uit Syrië!

Vele mensen roeptoeteren “Eigen volk eerst!”. Dat maakt mij woedend. Wie ben jij om jezelf beter te vinden dan een ander mens en je dus meer rechten zou hebben dan een ander?! Ik moet bij dit soort uitspraken denken aan kleuters in de zandbak die nog moeten leren dat ze ook alles met elkaar zouden kunnen delen! Ja, ook ik had mijn leven graag anders willen invullen en de vluchtelingen willen dat op hun beurt ook voor zichzelf. En ja, financieel heb ook ik het zwaar maar ik prijs mijzelf toch gelukkig. Ik heb hier in Nederland tenminste de mogelijkheid om te kunnen zeggen dat ik leef. Hoe zwaar mijn bestaan soms ook voelt, ik heb nog altijd te eten, een dak boven mijn hoofd en krijg de zorg die ik nodig heb. Hoe moeilijk dit alles in het dagelijks leven soms ook te realiseren is maar ik hoef niet in angst te leven dat ik ieder moment van de dag overhoop kan worden geschoten. Ik hoef niet te vrezen voor het leven van de kinderen van mijn zusje. Zij kunnen in alle vrijheid veilig opgroeien. Het klopt, ook in Nederland blijft het iedere dag vechten voor zij die het financieel en/of qua gezondheid zwaar hebben. Zo is het schandalig dat ons zorgstelsel overhoop is gehaald door onder andere de marktwerking. Een ander beleid is in Nederland hard nodig. Nederland heeft inderdaad nog het een en ander te regelen voor een nóg beter bestaan. MHet is allemaal waar maar wat mij betreft vecht ik liever zo’n gevecht dan (zinloos) jezelf dagelijks te moeten verdedigen in een gevecht van bommen en granaten.

Voor zij die (zeer) boos of bang reageren op de komst van een asielzoekerscentrum en op de komst van de vluchtelingen, ik wil je de volgende vragen voorleggen: Heb je eigenlijk al eens een vluchteling in de ogen gekeken of überhaupt met hem of haar gesproken? Vanwaar jouw angst voor onveiligheid? Dien je niet net zo bang te zijn voor de Nederlanders zelf, ook onder de Nederlanders bestaan een groot aantal criminelen! Is er ooit betrouwbaar gedegen onderzoek gedaan naar de wérkelijke (on)veiligheid bij de komst van een AZC? Wat zou jij doen als je iedere minuut van de dag moet vrezen voor je leven tussen alle bommen en granaten?

Ik vind dat de discussie over multiculturaliteit en diversiteit vaak met veel scepsis en ironie wordt bejegend, of erger nog, met cynisme of agressie. Terwijl deze juist voor de broodnodige pluraliteit in een samenleving zorgt. Dus daar is echt fundamenteel iets misgegaan. We zijn nogal in het defensief gekropen. We voelen ons belaagd. De vraag is natuurlijk of dat terecht is en wat we eraan kunnen doen.

Vrijheid moet je verwerven, je krijgt het niet bij je geboorte mee. Vrijheid betekent ook een vrije verhouding ten aanzien van je achterban, je afkomst en je familie verwerven. Vrijheid is ten diepste een eigen invulling of interpretatie mogen geven aan je vrouw-zijn, je Christen/Moslim-zijn of je autochtoon/allochtoon-zijn. Je hebt vrijheid nodig om te worden wíe je bent, en niet tot een wat-heid, tot een kenmerk op je paspoort, gereduceerd te worden.

Er bestaat een mooi citaat van René Char, een Franse dichter en verzetsstrijder in de Tweede Wereldoorlog: ‘Bij elk gemeenschappelijk genuttigde maaltijd en gesprekken over de wereld dekken we voor iedereen de tafel en laten een plaats vrij, die stoel blijft leeg, maar zijn plek is gedekt. Op die stoel zit de vrijheid’.

Ik pleit voor een wereld waar een ieder zich overal mag thuisvoelen in alle vrijheid en veiligheid. Laten we elkaar als mens zien in plaats van de wereld te verdelen in een wij-zij. Ieder mens is waardevol! We moeten uit de illusie ontwaken dat mensen voor hun plezier naar Europa toe komen. Het stemt droef wanneer er in discussies over vluchtelingen nog steeds zo weinig plek is voor analyse, achtergrond en oorzaak. Naar mijn mening heeft iedereen op aarde recht op een menswaardig bestaan, recht op werk en opleiding, maar vooral ook recht om aan een gemeenschap deel te mogen nemen en niet alleen vanaf de zijlijn toe te mogen kijken.

The power of personal stories
There are too many people that feel alone
As if they are the only ones
Experiencing their own life
When in reality
Your story affects everyone around

We are all the same – Human
At the end of the day,
Forget about religion and politics
All we are
Is an accumulation of experiences, stories
That make us who we are today

Enjoy the subtle, outrageous,
Offensive, humorous, sad and most importantly
The human condition at work

Connect,
Through story, raw, uncencsored,
100 percent human

Geef een reactie