Goud onder de regenboogvlag

Iemand vroeg mij laatst ineens midden in een gesprek: ‘Hoe denk jij als homoseksueel over de situatie rond de Olympische Winterspelen in Rusland, Sotsji? Daar moét jij toch een mening over hebben?’ Hoewel de eerste vraag mij niet zozeer overviel, vond ik het moéten in de tweede vraag wel een beetje naar en vervelend klinken. Het is bovendien altijd even wennen als mensen je ineens weer indelen in een subcategorie en je plotsklaps van individu naar een spreekbuis voor een hele gemeenschap gaat, want zo ‘anders’ ben ik tenslotte niet.

Homohaat of homogeweld, waar dan ook ter wereld, ik vind het zorgwekkend. Ik heb er nauwelijks woorden voor. Echter, wat ik vooral schokkend vind is dat het sommige Nederlanders onverschillig laat wat er aan de hand is. Misschien een minderheid, maar toch. Ik blijf het verafschuwen wanneer men anderen wil uitsluiten of afkeuren op basis van ras, kleur, levensovertuiging of geaardheid.

Stel je eens voor:

  • dat je vrijheid geen vanzelfsprekendheid meer is.
  • Dat anderen beslissen wie jij wel of niet mag liefhebben.
  • Dat je niet zomaar overal kan trouwen en het adopteren van kinderen een hele papierwinkel met zich mee brengt.
  • Dat roze plots ‘gedwongen’ je lievelingskleur is.
  • Dat je onverwachts in elkaar kan worden geslagen of in voortdurende angst leeft dat je opgepakt kan worden.
  • Dat je korte kapsel of je manier van lopen voldoende aanleiding geeft dat mensen je op straat na staren.
  • Dat ontslag kan volgen wanneer de werkgever jouw privé leven niet wil accepteren.
  • Dat je geaardheid een scheldwoord is en dat dat “normaal” is.
  • Dat mensen denken dat je ziek bent en genezen moet worden.
  • Dat er simpelweg familieleden zijn die je verstoten.
  • Dat er mensen zijn die niet met je willen praten om wie je bent.
  • Dat er landen zijn waar ze je liever dood dan levend zien.

Homohaat gebeurt overal.
Haat komt voort uit onwetendheid en angst.

Wanneer je dit alles probeert voor te stellen dan zul je waarschijnlijk als eerste zeggen: ‘Maar ik kan er toch niets aan doen dat ik iemand liefheb, ook al is hij/zij van hetzelfde geslacht? Dit is wie ik ben?’ Juist! Ja, dat ben jij. Je bent een liefdevol mens. Kwestie van liefde, wederzijds respect.

Ik hoop dan ook op een toekomst waar mensen samenkomen, waar het niet nodig meer is om te protesteren voor mensenrechten maar dat ze kunnen samenkomen om te leven, feesten, genieten, lief te hebben. Ik vecht voor het recht om van iemand te mogen houden.

Er is vast geen homoseksueel in de wereld die niet weet hoe het is om je bedreigd te voelen vanwege je geaardheid. Laten we daarom ieder moment aangrijpen om te spreken over mensenrechten in het openbaar. Laten we zichtbaar hand in hand lopen, openlijk elkander zoenen. Laten we elkaar liefhebben om wie je bent.

Ik besef dat ik veel vraag van zij die op wereldtoneel het podium betreden. Maar tegen beter weten in blijf ik hoop houden. Hoop op een klein wonder. Hoop op koningin Maxima die op de tribune met een regenboogvlag zwaait. Hoop op bekende sporters, acteurs en actrices, zangers en zangeressen met een coming-out gedurende hun loopbaan of anderszins een statement ten behoeve van de mensenrechten, ik hoop op leerkrachten die zorgdragen voor een veilige sfeer in de klas, ik hoop op speeches op wereldtoneel, ik hoop op de medemens, ik hoop…

We moeten van elkaar leren houden. Het gaat simpelweg over liefde! Wij zijn allemaal gelijk. Dát moet het gezamenlijke doel zijn en daar moeten we altijd voor opkomen. Wat mij betreft dus openbare statements Laat de sporters zich focussen op een sportieve prestatie zodat ze thuiskomen met medailles én goud behalen onder de regenboogvlag. Maar laten we vooral niet vergeten door te gaan met onze strijd voor de mensenrechten, ook ná de Olympische Spelen of een ieder andere gebeurtenis, overal ter wereld!

Ik droom van een Nederland (wat overigens al meer dan een halve eeuw in de wereld vooropgaat met de strijd voor homorechten), een land waarin ook ik weer gewoon met mijn geliefde over straat durf, hand in hand. Ik droom van een wereld waarin men blijft vechten voor de rechten van de mens. Ik droom van liefde. Dát is mijn mening, mijn hoop en mijn droom als homoseksuele wereldburger, die ook haar simpele best maar doet om op z’n minst de wereld een stukje mooier te maken met goud onder de regenboogvlag!

 

Geef een reactie