Category Archives: Blog

23feb/17

Vaarwel geraas en geruis Facebook

Het is altijd een haat-liefdeverhouding geweest, Facebook en ik. Ik heb een grote drang naar zelfexpressie en het verkondigen van meningen. Alles op Facebook blijkt een schot hagel. Een van de werkelijkheid losgezongen sociale kakofonie van interactie dus.

De blinde, blauwe Facebook-vlek
Facebook was mijn kameraadje bij het maken van mijn schrijfwerk en bij het uitdragen van mijn gedachtengoed (gedachtenvoer). Ik ben bovenmatig geïnteresseerd in de discussie over wat de stormvloed aan informatie met je hersencapaciteit doet, en probeer daarom bewust met informatie om te gaan. Facebook lijkt daarbij een ideale kandidaat om mijn recept mee te verbeteren.

Het enige waar ik Facebook écht interessant voor vond, was het volgen van mensen. Facebook gaf de illusie dat je op de hoogte was van wat je vrienden doen. Welke trends spelen er, wie gaat met wie, waar moet ik vanavond zijn, wat zijn de platen van nu, hoe denken mijn vrienden over de wereld? Daarnaast reageerde ik graag op mensen. Gewoon, laten weten dat wat ze deden tof was, vragen stellen, grappen maken, reageren op uitnodigingen, dat werk. Maar heb ik daar Facebook voor nodig? Ik hoop het niet.

Ik ben het vooral zat hoe Facebook zich met klauwen in onze levens vastgegrepen heeft en dit volkomen normaal gevonden wordt, ook door mijzelf. Verjaardagen worden aangekondigd met events, feestjes dien je te attenden (kun je meteen spieken wie er nog meer is) en offine gesprekken werden soms afgekapt, want: ‘Oh ja, dat had ik waarschijnlijk toch al gezien op Facebook’.

Ik ben er zelf net zo schuldig aan hoor, dus dit is ook kritiek op mijn eigen handelswijze van destijds. Facebook maakt het je gewoon heel makkelijk om sociaal gedrag eigenlijk mínder sociaal te maken. Een jarige stuur je geen persoonlijk (handgeschreven) kaartje of berichtje/belletje via de telefoon, maar je plaatst – net als 459 anderen – een wens op de wall van de jarige in kwestie. Een update over een sportprestatie of aankoop van een woning geef je met één klik een like, hoe lui wil je het hebben?

Het lijkt heel sociaal, want je geeft kortstondig je moment van aandacht, maar eigenlijk is Facebook een uitvinding om zo gemakkelijk mogelijk met je dierbare contacten om te gaan. En dat begon ik jammer te vinden. Mijn behoefte naar écht contact nam toe, terwijl vluchtig en oppervlakkig contact me tegen ging staan.

Golven van opinie, emotie en verontwaardiging.
Ik gebruik Facebook ook vaak als nieuwsbron, maar daar kan ik natuurlijk ook de nieuwssite zelf voor raadplegen. Overigens is Facebook al lang geen adequaat middel meer om jezelf te informeren over de toestand in de wereld.

Immers, stilaan veranderden de Facebook berichten ook van toon. Mensen delen niet langer hun persoonlijke belevenissen maar willen hun standpunten etaleren als zijnde de enige juiste waarheid. Bewust en onbewust worden we aangemoedigd, overgehaald of zelfs min of meer gedwongen om een kant te kiezen. De wij/zij verdeling in de samenleving ontpopt zich ook op Facebook. Ik ben het beu om die never-ending-posts te lezen over hoe men anderen de grond inboren met hun messcherpe opmerkingen.

De golven van opinie, emotie en verontwaardiging? Ja, die zijn er op social media uiteraard. Maar gingen best vaak aan me voorbij omdat ik mensen die zich eraan overgaven botweg verwijderde maar het is inmiddels onbegonnen werk. Het stemt mij droevig hoe mensen met elkaar omgaan op Facebook, de standpunten die mensen innemen, het is echt net een open riool. Alleen al die Zwarte-Pietdiscussie. OMG! Dingen die mensen naar hun hoofd geslingerd krijgen omdat ze een zwarte, witte, gekleurde, of roetvegen-Piet willen. Zou je zulke dingen in het echt ook tegen elkaar zeggen? Dat zou er toch raar uitzien als je in de rij staat bij de supermarkt en er complete scheldkannonades om je oren vliegen zouden vliegen. Alleen omdat de een anders denkt dan de ander. Om over de vluchtelingenstroom nog maar te zwijgen!

En ik ben echt geschrokken hoe gemeen en wreed sommige mensen zijn. Hoe egoïstisch sommige mensen zijn, alles beredenerend vanuit hun eigen perspectief. Geen greintje respect voor een ander. Het is niet zo dat ik meningloos door het leven ga en over deze onderwerpen allemaal niets vindt. Wie mij goed kent, weet dat ik mijn mening graag verkondig maar wat heeft het voor nut om mijn gefundeerde mening te ventileren op het internet als deze toch niet respectvol wordt bejegend?

Ik lees hoe mensen zich aangevallen of gekwest voelen door Facebook berichten en ik krijg steeds de onbedwingbare behoefte om mijzelf, de politiek, de economie, de cultuur of iedere andere vorm in de samenleving te verdedigen – vooral in de hoop om te informeren – het verbeteren van de dialoog, ik wil de zaken, met de beste bedoelingen, vooral in een beter perspectief plaatsen. Tegen beter weten in, tegen zij die de boel expres willen absorberen, verstoren en zo nu en dan opwinden. Niets op Facebook lijkt op een natuurlijke wijze te evolueren zoals dat wel gebeurt wanneer we in real-life met elkaar in gesprek gaan. Sterker nog, onze gewone real-life conversaties beginnen zelfs Facebook achtige vormen aan te nemen. Social media zorgt in die zin voor een grotere kloof in samenlevingen en ieder die de recente nieuwsberichten in de gaten houdt weet dat dit het laatste is wat Nederland nodig heeft.

Voor mij is het overduidelijk dat er een langzaam proces van demoralisatie is verbonden aan dit alles. Mijn tevergeefse oproepen tot activisme, mindfulness, meer vrede en liefde verdwijnen onder de lawine aan uitingen van bezorgdheid, hulpeloosheid en de woede uit de samenleving. Met als gevolg dat ik het moeilijker en moeilijker vind om poëzie te schrijven, boeken te lezen, om te mediteren, om in discussie te gaan, om te ontspannen, om positief te leven.

En twitter of bloggen dan?
Ja maar Steph, jij deelt toch net zo goed informatie op je blog en twitter? Vind je dat niet hypocriet? Klopt, ik plaats ook informatie op mijn blog en gebruik Twitter en deel op deze platformen soms ook persoonlijke verhalen, helemaal correct. Echter, wanneer ik schrijf denk ik altijd kritisch na over mijn bewoordingen, ik ben zorgvuldig om kwetsende woorden of scheldkannonades achterwege te laten. Mocht het zo zijn dat ik een bizar twitterberichtje de wereld in gooi dan verwijder ik deze dikwijls al heel snel, evt met verontschuldigingen. Dat ik Twitter wel wil behouden komt omdat dit social medium voor mij kritischer blijkt te zijn dan Facebook. Twitter vind ik van alle social media de beste, omdat je daar direct to the point moet zijn in 140 tekens. Zo train je jezelf helder te communiceren. Wanneer het een blog betreft dan laat ik het even liggen. Net zolang tot ik denk dat ik ‘m kan publiceren, bijgeschaafd en wel. Niet omdat ik daar likes of sympathie mee wil opwekken. Ik plaats mijn blog of tweet voornamelijk als het geen nieuws meer is voor intimi. Ik ben content wanneer ik mijn ervaring mag delen. Niet om te imponeren over mijn wel en wee of om te kwetsen, maar als informatieve bijdrage, waar weloverwogen woorden zijn geschreven, geredigeerd en gepubliceerd.

Duimpje naar beneden.
Terugkijkend realiseer ik dat mijn huidige Facebook-ergernis ook te maken heeft met de sombere periode waar ik in verkeerde. Facebook leek mijn venster naar de wereld. Dankzij Facebook dacht ik de wereld naar mij toe te kunnen halen omdat ik dankzij de spierziekte niet zo gemakkelijk de wereld in kon stappen. Maar zo ideaal bleek het allemaal niet, het was gewoon even teveel. Al die leuke statusupdates, geweldige foto’s en vrolijkheid, bah. Omdat ik zelf niet lekker in mijn vel zat, voelde ik me des te verdrietiger en baalde dat ik niet zo’n geslaagd leven had als anderen. Ik wilde ook gelukkig zijn zoals al die mooie mensen op Facebook.

Facebook is net een slechte realityshow die 24u per dag, zeven dagen op zeven draait, en waar je dus geen echte binding krijgt met de mensen op het netwerk. Facebookstatussen zijn geen substituut voor sociaal contact. Sterker nog, volgens een onderzoek maakt Facebook mensen minder gelukkig. Je vergelijkt immers jouw leven met dat van andere aan de hand van het sociale netwerk, maar vergeet daar bij in rekening te brengen dat de anderen alleen delen wat ze leuk of interessant vinden. Het totaalplaatje heb je niet, dus in een vergelijking kom je er per definitie slechter uit.

Facebook is natuurlijk een medium dat uitdaagt vrolijkheid te delen. Daar deed ik zelf voor die tijd overigens net zo hard aan mee. Hoe leuk is mijn leven, kijk, kijk! Ik deel dus ik besta! Ik was niet op zoek naar aandacht voor mijn zielige status, ik was op zoek naar een luisterend oor, advies en begrip. Dat vind ik liever offline, in gesprekken met mijn partner en vriendinnen. Of bij mijn familie, psychiater of zelfs bij de hond. Daar hadden anderen, mijn zogenaamde ‘vrienden’ op Facebook, niets mee te maken. Het besluit om Facebook te minimaliseren stond al, dit kwam er gewoon als extra reden bij.

Je moet doen wat bij je past en de kruising tussen bruin café, familiebijeenkomst en stencilmachine die Facebook is, past niet meer bij mij. Ik ben geen mens voor groepen, ik heb moeite met de golven van verontwaardiging, opinie en emotie die horen bij Facebook. Het past niet meer bij mij. Ik houd er dus mee op. Wie mij wil vinden kan mij telefonisch contacteren, mij thuis komen opzoeken, naar mijn website, twitter of een email sturen. Wie ik wil vinden, vind ik wel. Over een paar dagen zal ik proberen mijzelf te verwijderen uit de de ingewanden van Facebook. Ik dank iedereen die mij volgde.

29nov/16

Theelepeltjes geluk

Over het algemeen ben ik nogal van de blije-ei modus maar ook ik ben door het leven ‘getekend.’ Had ik deze gebeurtenissen willen missen? Sommige wel, andere weer niet. Maar het feit is dat ik ze heb meegemaakt en dat heeft mij als vrouw en vooral als mens gevormd.

In de donkere periodes in mijn leven besloot ik dat er iets moest gebeuren om de situatie voor mezelf draaglijker te maken. Vanuit mijn eigen kracht, heb ik het roer dan ook omgegooid. Ik besloot dat, hoe zwart een dag ook mag zijn, er áltijd lichtpuntjes rond je heen dwarrelen. Je kunt ze bijvoorbeeld vinden in een glimlach, een kopje koffie, een geur of gewoon in de wind. Dan voel je dat je leeft! Alledaagse dingen zijn, goed bekeken, helemaal niet zo vanzelfsprekend als ze lijken. En als je het leven zó bekijkt, is een dag nooit helemáál zwart; er zijn altijd MOOIE dingen! Dit is iets, dat ik mezelf de afgelopen jaren wel heb moeten aanleren maar het lukt mij inmiddels erg goed om zoveel mogelijk uit het leven te halen. Door dagelijks lichtpuntjes te zien óf te zoeken!

Het zijn vooral die kleine momenten waarop je je ineens intens gelukkig voelt. Alsof je pas op die momenten ziet hoe mooi de wereld om je heen eigenlijk is. Want vaak zijn het hele kleine onbenullige dingen die jou op dat moment intens gelukkig kunnen maken. Momentjes van klein geluk. Het zijn de kleine momenten van besef van dankbaarheid, geschenken, liefde, gevoel en momenten om beleefd te worden.

◾️ De hond komt druk kwispelend mij wakker maken.
◾️ Na een druk tafereel waarin ik me bezig hou met het huishouden komt de overbuurman langs met een chocoladeletter vanwege een door mij gewonnen weddenschap.
◾️ Er hupsen twee koolmeesjes door de tuin, ik ben in complete extase. Deze mooie getekende en gevederde beestjes kunnen echt mijn dag maken.
◾️ Voor de meest mooie kleuren hoef ik niet zo ver weg, de bomen in het plantsoen kleuren weer prachtig rood, geel en oranje. Elk jaar weer een feestje. Dit jaar echter wel veel later dan andere jaren, vorig jaar om deze tijd waren de bomen hier voor al kaal.
◾️ Tijdens de lange herfstwandeling in een stralende zon met de hond geraak ik met een voorbijkomende hardloopster in een vrolijkstemmend gesprek.
◾️ Ik ruik de geur van versgemaaid gras vermengd met verdorde herfstbladeren.
◾️ Ik voel de warme zon op mijn gezicht terwijl het ijzig koud is en mij adem wolkjes blazen bij het uitademen.
◾️ We wandelen verder en de mensen glimlachen.
◾️ Ik zie hoe twee oude mensen na jaren nog altijd van elkaar houden, ze zitten innig gearmd op een bankje in het herfstzonnetje.
◾️ Net zat ik even met mijn bakje koffie op een stoel in de woonkamer en de zonnestralen vulden de woonkamer en mijzelf. Heerlijk even genieten van de paar zonnestralen, warmte, moment rust en de koffie. De hond heeft precies hetzelfde idee en gaat op de vensterbank in de zon liggen.

Het lijkt zo normaal maar het is zo bijzonder genieten. Klein geluk is zonder het vaak te beseffen groots. Geluk is besmettelijk. Het verspreidt zich automatisch in je omgeving. Hoef je niets voor te doen. Een glimlach is aanstekelijk. Vriendelijkheid leidt tot vriendelijkheid. Werken aan geluk geeft een spiraal omhoog voor jezelf. En meteen maak jij jouw wereld óók nog gelukkiger. Het is goed voor de ander én voor jezelf. Echt waar. Zo eenvoudig werkt het.

img_6737