About Stephanie Freij

Het is belangrijk dat je een repertoire bijeen schrijft, over elk hoofdstuk in je leven, over hoe je op dat moment in het leven staat en over de dingen denkt, zodat je later kan terugkijken naar een soort prentboek van je leven. Dat geloof ik graag.

Er is één onderwerp dat ik in mijn werk vrijwel altijd centraal stel: loslaten. Ik neem aan dat ik niet de enige persoon op de wereld ben die ooit iets moet loslaten in zijn leven. Ik vertrek vanuit mijn eigen persoonlijk verhaal, vanuit mijn eigen hordes die ik moet nemen op dit moment, maar eigenlijk doet dat er niet toe. Ik weet zeker dat iedereen op een bepaald moment in zijn leven daar wel voor komt te staan en zich daarin herkent. Dus in die zin is mijn werk universeel. Ik mag hopen dat mijn werk dus voor iedereen iets kan betekenen.

Loslaten van mensen, maar ook loslaten van verwachtingen, van het beeld dat je had van de toekomst. Overblijven met alleen het hier en nu. En jezelf. Dat is het enige dat er voor altijd zal zijn, jij zelf. De rest komt en gaat, zo gaat dat.

Je kan dus maar beter lief zijn voor jezelf. Iedereen komt daar op een bepaald moment wel achter. Dat kan eenzaam lijken, maar gelukkig is dat voor elke mens zo, en dat verbindt ons dan weer.

Alles komt en alles gaat, alles stroomt, alles beweegt, na regen komt zonneschijn. En zo zal het altijd zijn, daar moet je op vertrouwen.

Ik hoop echt dat de lezer gelukkig zal zijn met mijn werk. Dat hoop ik echt. Het biedt een uitweg, en troost. Ik word er zelf alleszins heel gelukkig van. Het is af en toe verrassend confronterend en stevig en vrolijk, en daar tegenover staan dan de soms melancholische teksten, dat is de perfecte mix. De lichtheid en zwaarte heffen elkaar op.

De grootsheid ligt in het gewone. De grootsheid van het kleinmenselijke. En verder merk ik dat ik een emotioneel kieken ben tussen hippe vogels. Dat stel ik vast. Maar ik ben wie ik ben. Ik maak wat ik maak. Ik probeer van mijn zwakte mijn sterkte te maken en verklaar openlijk mijn liefde voor de kwetsbare mens! Voilà.

“Liefde is altijd het antwoord”. Als je iets moet loslaten in het leven, is de kans groot dat dat gepaard gaat met allerlei negatieve gevoelens. Ik geloof dat je daar een keuze in hebt. Of je laat je ego antwoorden, en dan word je waarschijnlijk verbitterd, of je laat de liefde antwoorden. Dat is een zeer nederige keuze, maar ook een keuze die je een hoop kan besparen. En het is echt zo, hoe liefdevoller jij je opstelt, hoe meer liefde je krijgt.

Ik schrijf ook teksten waarin ik probeer de tijdsgeest te vatten. De eigen persoonlijke ontwikkeling is op dit moment heel belangrijk. Als iemand dat in de weg staat, kan je die persoon beter van je afschudden. Of als je niet meer de hele tijd gelukkig bent, idem dito. Het is een wegwerpmaatschappij, ook voor mensen. En natuurlijk moet je dicht bij je eigen verlangen en dromen blijven, maar als iedereen dat doet, waar vinden we elkaar dan nog?

Hoe mooi zou het zijn dat we af en toe ook de ruimte laten aan elkaar om rond te dwalen, om dingen uit te zoeken, om het even niet te weten? Het zijn net de moeilijke momenten die de verbinding tussen mensen dieper maken, en daar verlangen we toch allemaal naar? Ik denk ook dat de moeilijke punten binnen relaties met de anderen, je vooral iets over jezelf vertellen. Je kan daarvan vluchten, je kan de confrontatie met jezelf uit de weg gaan, maar vroeg of laat kom je volgens mij weer op hetzelfde punt. En het is aan jou wat je ermee doet.

Enfin, dat is mijn bescheiden mening. Op dit moment. Misschien denk ik er volgend jaar anders over. En dan kom ik af met nieuw werk.


Als begin twintiger heb je het gevoel dat je aan het begin van het leven staat. Druk doende het bestaan met ‘huisje boompje beestje’ op te bouwen. Ik had een goede baan met mooie doorgroeimogelijkheden in het vooruitzicht, ik was me aan het oriënteren op de huizenmarkt, wilde graag een herenhuis in ‘s-Hertogenbosch kopen. Ik zat iedere week enkele uren op de mountainbike, ging graag met vrienden op café, vertoefde in luxueuze restaurants en was dikwijls te vinden bij culturele podia. Ik had natuurlijk zelf heel hard gevochten om dat alles te bereiken, maar ik kan niet anders stellen dan dat het mij in die tijd voor de wind ging.

Artsen hadden bij mijn geboorte te kennen gegeven dat ik niet lang te leven had of wanneer dat wel zou lukken ik zwaar gehandicapt zou zijn. Maar met de nodige zorg, therapie en aanpassingen wist ik mij, geheel tegen de verwachtingen in, ‘een redelijk normaal leventje’ toe te eigenen.

Plots ging het dan toch bergafwaarts. Ik was drieëntwintig. Op de school waar ik op dat moment, als docent Maatschappijleer, werkte, kreeg ik de letters niet goed meer op het bord geschreven, boeken vielen uit mijn handen en een heel lesuur de leerlingen toespreken lukte enkel nog met veel pijn en moeite. Met enige regelmaat vielen mijn spieren uit. Als ik na een werkdag terug thuis kwam dan zakte ik vaak door mijn benen tijdens het lopen, ik kon steeds moeilijker bewegen. Kortom mijn lijf sputterde tegen. Toen dacht ik: dit gaat echt de verkeerde kant op. Ik trok bij een neuroloog aan de bel. Ik zag in een klap alles waarvoor ik zo hard had gestreden vervliegen. Ik moest alles wat ik had opgebouwd opgeven: geen glansrijke carrière meer, geen koophuis, geen wereldreizen… Weg levensdroom, weg toekomst. Ik was jong en ik wilde wat, maar het lijf had andere plannen. De artsen hebben altijd al wel gezegd dat ik iets aan mijn spieren had. Een aangeboren spierziekte, maar ze hebben er nooit een etiketje op kunnen plakken. Inmiddels zit ik als 33-jarige Tilburgse alweer bijna tien jaar in een rolstoel. Mijn leven is in korte tijd zeer ingrijpend veranderd. Door mijn spierziekte ben ik me er bewust van geworden dat je nu moet genieten en niet pas over jaren. Leef in het nu. Zorg ervoor dat je niet in een sleur belandt. Ik wil zoveel mogelijk doen voordat mijn ziekte erger wordt. Ik wil ontzettend veel doen, maar ik moet de juiste keuzes maken. Ik haast me langzaam.

What are the stories that you tell your self every day? Are they holding you back from taking action on the things you believe in?”

Writing has always been a solace for me. Now, I am a burgeoning woman with a growing stack of books and insatiable desire for understanding. For years, between academic pursuits and teaching Social Studies, I captained my writings devoted to authentic living. As life moved on, though, it became necessary to meld together my interests in art, music, design, social studies and holistic living with my research and reflections on the social world. To that end, my books and other projects were born.

Learning about the social world – identity, war, religion, race, gender, the environment, justice – it is a lot for anyone to take on. Through my reflections on what I am learning, I hope to, not only improve as a writer, but invite others into a purposeful and considerate discussion. Let’s talk.

I’m always looking for new challenges and ways to explore new horizons. So I’d love to hear from you and answer any questions you have. Feel free to get in touch by sending me an email or shoot me at twitter.

Hopefully we’ll cross paths someday so we can make it a better place together! Best regards,

Stephanie Freij

Currently, Stephanie lives happily ever after in her hometown Tilburg, the Netherlands with her Beagle dog, Hummer. When not holed up in the theatre, she enjoys arthouse films, cooking, art and design, holistic health and rowdy sociological political discussions and a good glass of red wine with her friends.

She is also a coffee drinking wheelchair-user, creating user-friendly projects with simplicity and beauty in mind for everyone around the world. She is struggling with a muscle disease and ADD. But all that isn’t really a problem for having a productive or successful life. In fact, it helps her to be creative, innovative, and imaginative. She has also acquired a lot through self-education and constantly searching for more options to perform at her best.

I show my projects
Expose myself
Put my ego in your hands

Stephanie Freij has worn many hats in the last two decades: social studies student, teacher, outdoor education facilitator, webdesigner, and more. All of these interests are woven together with this common thread: a desire to understand.

Stephanie is best known as an avid philosopher by nature with an entrepreneurial spirit, sharing her own views and insights on her work with like-minded individuals. She believes in measured transparency and provides an open-book approach on her work to contribute to the success of others.

On a more personal note, Stephanie’s interests include philosophy, psychology, physics, and art; what she considers as the four cornerstones of inspiration in life. She is also a strong believer in the philosophical concept of ‘causality’, also known as ’cause and effect’. The belief that everything is interconnected in one way or another, and that one action always leads to another. This belief is carried over into her work as well as her daily life, because she understands that for every action, there’s in turn a subsequent reaction.

“Differences of habit and language are nothing at all if our aims are identical and our hearts are open.”

Geef een reactie