Gisteren heb ik de verfilming van Thomas Mann The Buddenbrooks gezien. Het is naar mijn idee nogal een theatrale gebeurtenis. De afstand tussen de kijker en de film blijft mijlengroot. Too much theater… Duitse boekverfilming over de opkomst en ondergang van een middenklassegezin waarbij de jongere generaties het geld van de rijkere verbrast. Buddenbrooks speelt zich af in de fraaie Hanzestad Lübeck. De mooie setting en goede belichting leveren veel weelderige plaatjes op. Maar uiteindelijk is het ook niks meer en niks minder dan dat. Het familiedrama is degelijk verfilmd, maar mist iets eigens. Aan de cast ligt het niet. Armin Mueller-Stahl is geknipt voor de rol van de strenge, maar zeker niet harteloze vader en ook veelbelovend Duits acteur August Diehl laat zich van zijn beste kant zien als de instabiele Christian. Buddenbrooks, dat met zijn 150 minuten nogal aan de lange kant is, zou het goed doen als een driedelig televisiedrama. Dan zouden de kleine herhalingen een stuk minder opvallen en de opeenstapeling van ellende ook wat beter te verhapstukken zijn. De kostumering en de decors zorgen ervoor dat de film overeind blijft als een mooie collectie plaatjes. Theater-achtig filmen kan ik waarderen mits het geen afbreuk doet aan verhaal. De diepgang, de grote diversiteit aan personages en de thematiek die Thomas Mann beschreven heeft komt in de film niet tot zijn recht. Het is van een ouderwetse degelijkheid waar je van moet houden, want het doet mij dikwijls denken aan de braafheid van Sissi.