29Nov/16
img_6737

Theelepeltjes geluk

Over het algemeen ben ik nogal van de blije-ei modus maar ook ik ben door het leven ‘getekend.’ Had ik deze gebeurtenissen willen missen? Sommige wel, andere weer niet. Maar het feit is dat ik ze heb meegemaakt en dat heeft mij als vrouw en vooral als mens gevormd.

In de donkere periodes in mijn leven besloot ik dat er iets moest gebeuren om de situatie voor mezelf draaglijker te maken. Vanuit mijn eigen kracht, heb ik het roer dan ook omgegooid. Ik besloot dat, hoe zwart een dag ook mag zijn, er áltijd lichtpuntjes rond je heen dwarrelen. Je kunt ze bijvoorbeeld vinden in een glimlach, een kopje koffie, een geur of gewoon in de wind. Dan voel je dat je leeft! Alledaagse dingen zijn, goed bekeken, helemaal niet zo vanzelfsprekend als ze lijken. En als je het leven zó bekijkt, is een dag nooit helemáál zwart; er zijn altijd MOOIE dingen! Dit is iets, dat ik mezelf de afgelopen jaren wel heb moeten aanleren maar het lukt mij inmiddels erg goed om zoveel mogelijk uit het leven te halen. Door dagelijks lichtpuntjes te zien óf te zoeken!

Het zijn vooral die kleine momenten waarop je je ineens intens gelukkig voelt. Alsof je pas op die momenten ziet hoe mooi de wereld om je heen eigenlijk is. Want vaak zijn het hele kleine onbenullige dingen die jou op dat moment intens gelukkig kunnen maken. Momentjes van klein geluk. Het zijn de kleine momenten van besef van dankbaarheid, geschenken, liefde, gevoel en momenten om beleefd te worden.

◾️ De hond komt druk kwispelend mij wakker maken.
◾️ Na een druk tafereel waarin ik me bezig hou met het huishouden komt de overbuurman langs met een chocoladeletter vanwege een door mij gewonnen weddenschap.
◾️ Er hupsen twee koolmeesjes door de tuin, ik ben in complete extase. Deze mooie getekende en gevederde beestjes kunnen echt mijn dag maken.
◾️ Voor de meest mooie kleuren hoef ik niet zo ver weg, de bomen in het plantsoen kleuren weer prachtig rood, geel en oranje. Elk jaar weer een feestje. Dit jaar echter wel veel later dan andere jaren, vorig jaar om deze tijd waren de bomen hier voor al kaal.
◾️ Tijdens de lange herfstwandeling in een stralende zon met de hond geraak ik met een voorbijkomende hardloopster in een vrolijkstemmend gesprek.
◾️ Ik ruik de geur van versgemaaid gras vermengd met verdorde herfstbladeren.
◾️ Ik voel de warme zon op mijn gezicht terwijl het ijzig koud is en mij adem wolkjes blazen bij het uitademen.
◾️ We wandelen verder en de mensen glimlachen.
◾️ Ik zie hoe twee oude mensen na jaren nog altijd van elkaar houden, ze zitten innig gearmd op een bankje in het herfstzonnetje.
◾️ Net zat ik even met mijn bakje koffie op een stoel in de woonkamer en de zonnestralen vulden de woonkamer en mijzelf. Heerlijk even genieten van de paar zonnestralen, warmte, moment rust en de koffie. De hond heeft precies hetzelfde idee en gaat op de vensterbank in de zon liggen.

Het lijkt zo normaal maar het is zo bijzonder genieten. Klein geluk is zonder het vaak te beseffen groots. Geluk is besmettelijk. Het verspreidt zich automatisch in je omgeving. Hoef je niets voor te doen. Een glimlach is aanstekelijk. Vriendelijkheid leidt tot vriendelijkheid. Werken aan geluk geeft een spiraal omhoog voor jezelf. En meteen maak jij jouw wereld óók nog gelukkiger. Het is goed voor de ander én voor jezelf. Echt waar. Zo eenvoudig werkt het.

img_6737

24Nov/16
img_1331

Koken geeft zin om te leven

Ik ben verliefd op lekkers. Mij vind je altijd overal waar het over lekker eten gaat; tussen de kookboeken, in restaurants en natuurlijk in mijn eigen keuken. Koken maakt me gelukkig. Koken is mijn grootste liefde. Koken geeft me rust op chaotische momenten, als ik verdrietig ben dan kun je me in de keuken vinden. Door koken weet ik mezelf altijd op de been te houden. Koken is altijd mijn rustpunt en het maakt me intens gelukkig om mooie en lekkere gerechten aan vrienden, familie en gasten voor te schotelen.

Ik worstel en struggel mijzelf de laatste tijd een beetje door de dagen heen. De kunst van single zijn is constant jezelf corrigeren. Niemand anders die het doet.

Ik mis mijn grootouders. Op momenten als deze verdween ik vroeger altijd een paar dagen naar Leeuwarden, daar kon ik mij terug opladen. Nu moet ik het alleen doen. Ik denk aan oma. Ik denk aan wat ze mij leerde: “De keuken is de plek die draait om voeding: voor je lichaam, je geest en je familie/vrienden. Het is de ruimte waar in overdrachtelijke zin de basis wordt gelegd voor de praktische organisatie van je leven en waar de kaders worden bepaald voor jezelf en de mensen om je heen.”

Ik weet weer wat ik moet doen. Ik geef mezelf een schop onder mijn kont. Hup, de keuken in. Sloof je maar eens flink uit met dat verrotte lijf van je.

De een laat zich tot rust brengen met een therapeutische massage, de ander komt uit de knoop met een accupunctuur behandeling of leeft zich uit in de sportschool. Het schillen, snijden, hakken, raspen en het roeren in pannen; koken, dat is voor mij, wat yoga is voor jullie!

Het begint al op de markt, de supermarkt of de toko, waar ik mijn vingertoppen over de ruwe huid van knollen, stengels en gewassen laat glijden. Soms ruik ik ergens aan terwijl ik eigenlijk al weet dat het geen geur heeft. Ik zie verse Thaise koriander liggen, ik ruik, wow, proberen!

Het snipperen van een ui stemt mij nederig. Ik vind het een taak van betekenis. Elke maaltijd die je zelf met verse ingredienten bereid, is een dikke middelvinger naar de boeven van de voedselverwerkende industrie. Ieder moment in de keuken is als het ware een kleine revolutie. Ik tegen het systeem. Het klinkt allemaal wat kneuterig, ik weet het. De held op sokken. Toch ben ik benieuwd wat er op het wereldtoneel gebeurt als iedereen zich bezig zou houden met het snipperen van uien. Dagelijks ben ik op kleine schaal iets aan het creeeren. Iets aan het opbouwen vanuit het niets. Iets aan het ontdekkken. Tijdens dit proces word ik omgeven en geprikkeld door een onuitputtelijke variatie geuren, kleuren en smaaksensaties.

Koken is volgens mij niet het strikt volgen van regeltjes. Koken is gestructureerd improviseren, met de nadruk op dat laatste. Natuurlijk, je moet weten hoe je moet roosteren, bakken, je moet productkennis hebben en weten waar je de goede spullen moet halen. Als je die basis eenmaal hebt, dan begint het spel waar ik zo van hou. Dat spel kent dan geen regels, maar wel een aantal voorwaarden. Simpelheid. Ik wil de ingrediënten herkennen die op mijn bord liggen. Maar eerst en vooral moeten ingrediënten vers zijn. De gehele tong moet geprikkeld worden met een goede verhouding in de smaaksensaties zoet, zout, bitter en zout. Tot slot moet er een mooie textuur zijn: iets chewiness, hardheid, gumminess, grainyness, dichtheid, reactie, sappigheid, droogte, de introductie, de viscositeit en/of vloeibaars.

Koken geeft mij zoveel rust waardoor ik plots nergens aan denk… dat gaat echt automatisch. Ik hou mijn mes vast en leg daar vervolgens de verse tenen knoflook neer en dan “plop” is het blanco in mijn hoofd. Ik kan jullie zeggen dat dat iedere keer een bijzonder unieke ervaring is voor iemand wiens gedachten altijd als een razende tekeer gaat.

Indische pasteitjes maken was deze week mijn missie. Met hier en daar een flinke woede-uitbarsting, tranen van verdriet en frustratie omdat mijn spieren niet deden wat ik van ze vroeg. Daar was dan mijn overgave om toch maar even de hulp in te roepen van twee paar sterke handen die mijn deeg wilden uitrollen. Bij de helpende hand van de man ging mijn overgave met veel innerlijke strijd en gekissebis. Bij de vrouwelijke helpende hand ging die overgave juist als vanzelf en liefdevol. Zwijgend samen genieten. De handigheid in het vullen en vouwen groeide gestaag naarmate ik meer en meer pasteitjes maakte. De pasteitjes vlogen de keuken uit naar de buurtjes en naar een lieve vriendin. Zij blij, en ik? Ik heb een ontplofte keuken, een kapot lijf en ik ben terug kalm. Ik ben gelukkig. Oma zou trots zijn.